Aşk, Beyza için beyaz bir kış masalıydı. Canını yakan, yandıkça yeniden, yeni güne uyanan. Yasaklı olmanın heyecanı, dar vakitlere sığdırılan dokunuşlar, firari bakışmalar onun en büyük esareti oldu. Beyza, kendi hikâyesinin prensesi olmaya çabalarken vaktin dolduğunu fark ettiğinde, belki de çok geç kalmıştı. Çünkü aşk, tam bir kör etme ustasıydı.
Ece içinse aldatış, bir anda değil; yavaş yavaş başladı. Bazen bir bakışta, çok sesli bir sessizlikte, eksilen bir şeylerde…
Sevdiği adamın gözlerinde kendini ararken, aslında başka bir kadının izlerine basarak yürüdüğünü anladı.Ve bazen en büyük ihanet, öğrenmek değil… Çoktan biliyor olmaktı.
Ayrılık ise Arhan için hiçbir zaman tek bir an değildi. Karar veremeyişlerin, ertelenmiş yüzleşmelerin ve yarım bırakılan cümlelerin toplamıydı. İki hayat arasında kurmaya çabaladığı denge, bir gün hepsini yıkacak kadar ağırlaştığında, artık neyi kurtardığını değil, neleri kaybettiğini gördü.
Büyük bir kayıp, bir intihar ve söylenmemiş yüzlerce cümle… Aynı hikâye, üç farklı kalpte yeniden yazılırken gerçek her seferinde biraz daha parçalandı.
Çünkü bazı vedalar… çoktan başlamıştı.
3A; üç farklı sesle örülmüş modern bir "Pamuk Prenses" yorumu. Masal bittiğinde, cam tabut kırıldığında ve aynalar sustuğunda geriye tek bir soru kalacak:
Gerçekten uyanmak istiyor musunuz?
