“Geçmiş asla ölü değildir.
Hatta geçmiş, geçmiş bile değildir.”
– WIllıam Faulkner
İnsanların birbirlerini yakından tanıyıp bildiği aile apartmanlarındaki o sımsıcak komşuluklardan sadece huzur ve güven doğmaz. Bir zaman sonra bu sıcak yakınlıklar, sessiz ve mukaddes bir suç ortaklığına da dönüşür. Herkes her şeyi bilir ve bu yüzden herkes hep birlikte susar.
Kirli sırlar, bastırılmış hırslar, sakatlanmış arzular, edepsiz ilişkiler, ölümcül tutkular... Hepsi bir apartmanın arka bahçesine elbirliğiyle gömülür ve çürümeye terk edilir. Ne var ki bazı sırlar toprakta çürümez; köklenir, filizlenir ve bir baykuşun hafızasına yerleşir.
Mehmet Akif Ersoy Apartmanı, tuğlalardan örülmüş bir bina değildir yalnızca. Kapıları içeriden kilitlenmiş, kokuşmuş bir geçmişin hafızasıdır aynı zamanda.
Arka bahçedeki çınar ağacına tüneyen baykuşun bildikleri, bu kez bilgeliğe değil, lanete dönüşecektir. Çünkü kötülük dışarıdan gelmeyecektir, eşikte ayakkabılarını çıkarıp kırk yıllık bir hatırla içeri girecektir.
