Anadolu, Mezopotamya ve Irak’a Seyahat, 1892 yılında İstanbul’dan başlayıp Samsun, Diyarbakır, Bağdat ve Basra’ya uzanan; ardından Halep, İskenderun ve Akdeniz güzergâhı üzerinden yeniden İstanbul’a dönen uzun bir yolculuğun izlerini taşıyan dikkat çekici bir seyahatnâmedir. Mektup türünde kaleme alınan eser, yaklaşık altı ay on günlük bir zaman diliminde yazılmış yirmi beş mektuptan oluşmaktadır. Bu eser, yalnızca bir yolculuğun hikâyesini anlatmakla kalmamakta; XIX. yüzyılın sonlarında Osmanlı coğrafyasının geniş bir kesitini okuyucuya sunmaktadır. Seyyah, güzergâhı boyunca uğradığı onlarca vilayet, sancak, kaza ve yerleşim merkezine dair özgün gözlemlerini aktarmakta; şehirlerin coğrafî özellikleri, ekonomik faaliyetleri, mimarî yapıları, ulaşım imkânları ve sosyal hayatı hakkında kıymetli bilgiler vermektedir. Anadolu, Irak, Suriye ve adalara dair bu gözlemler, dönemin Osmanlı dünyasını anlamak isteyenler için zengin bir kaynak niteliğindedir. Eserde, yerel halkın yaşayış biçimleri, gelenekleri, farklı etnik ve dinî toplulukların gündelik hayatları, idarecilerin tutumları ve taşra şehirlerinin kendine özgü karakterleri dikkatli bir gözlemcinin bakışıyla aktarılmaktadır. Bunun yanında Sultan II. Abdülhamid döneminde şehirleşme, imar faaliyetleri, ulaşım ağları ve ekonomik gelişmelere dair önemli ayrıntılar da yer almaktadır. Tarih, coğrafya, şehir araştırmaları, kültürel çalışmalar, sosyoloji, antropoloji ve seyahat edebiyatı gibi farklı disiplinler için değerli veriler sunan eser, XIX. yüzyıl Osmanlı taşrasının sosyal, kültürel ve ekonomik görünümünü gözler önüne seren önemli bir kaynak niteliğindedir.
