Muzaffer Oruçoğlu, Ararat Güvercinleri başlığı altında topladığı öyküleriyle kadim Ermeni halkının hayatlarımızdan sökülüşüne odaklanıyor.
Kaleminin zıtlıkları bir arada sunmaktaki yeteneğiyle bize hem yok olanın boşluğunu hem de geride kalan hasar almışlığı aynı anda aktarıyor. Oruçoğlu’nun anlatısı edebî bir sorgulama, kimi kahramanların kimi mağdurların kimi zalimlerin kimi sıradanların kimi bir kedinin gözlerinden.
Kurtarıcıların dahi el uzatamadığı köle olarak satılan hasta çelimsiz tek göz bir çocuk Garo’yu anlatıyor bize. Ve onun varlığına muhtaç yoksul yetmiş beşlik yine tek göz bir ihtiyar Bekes Usta’yı. Önce umut vaaz ediyor buluşmaları, sonra da sorgulatıyor; buluşabileceğimiz insanlık diplerde midir?
“Ermeni’nin öldürüldüğü yerde bütün izler kaybolur zaten.” diyor, İntihar’ın anlatıcısı. 1915’te değil, Musul’un IŞİD’in eline düştüğü bir zamanda söylüyor bunu. Öyküler ise bunun aksine geçmişten bugüne iz sürüyor, güzel çirkin ayırmadan, kararı okura bırakmak üzere.