Asfaltın Altında Bir Şehir, bir anlatının değil, bir suskunluğun açığa çıkışıdır. Üzeri betonla örtülmüş sokakların, unutulmuş semtlerin, görmezden gelinmiş insanların hafızasında gezinen kelimelerden doğdu bu eser. Ve her satırı, toprağın altından gelen o sarsıntıyla yazıldı: Yaşamı yeniden kurma arzusuyla…
Burada kurgudan ziyade, gerçeğin direnişle kurduğu estetik bir bağı vardır. Utku ve Gülcan’ın hikâyesi, bireyin iç çatışmasından çok, kolektif bir hafızanın ve sınıfsal bir hafızanın dışavurumudur. Her karakter bir sembol değil; bir tanıklık, bir isyan, bir izdir. Çünkü insanlar bu satırlar arasında sadece yaşayıp geçmez; iz arar, sarsılır, sorgular.
Edebiyat, çoğu zaman güzelliğin peşinde koşar; ama bu eser, güzelliğin enkaz altında kaldığı yerden sesleniyor. Bu nedenle, burada kullanılan her kelime, sadece bir anlam taşımaz; bir tarih taşır, bir yük taşır, bir sorumluluk taşır. Her cümle bir sokak lambası gibi, karanlık bir semtin unutulmuş yüzlerini aydınlatmak içindir…
Direniş bazen bir cümleyle başlar!