“Hokey yıldızı Corbin Knight, yememem gerektiğini bildiğim o tatlı gibiydi.”
Bu çekici, bekâr baba yalnızca dünyaca ünlü bir hokey oyuncusu değil, aynı zamanda abimin en yakın arkadaşıydı. Her şeyiyle yasak bölgeydi, hep öyle olmuştu.
Peki ya hayallerimdeki pastaneye dönüştürebileceğim eski bir itfaiye istasyonunu miras aldığımda ne olmuştu? O otoriter, korumacı atlet, kredi çekme planlarımın suya düşmesiyle ortağım olmayı kabul ederek aniden kahramanıma dönüşmüştü.
Kendime ortağımla flörtleşmemem gerektiğini hatırlatıp dursam da Corbin işimi hiç kolaylaştırmıyordu. Pastanemizi boyarken bile karşı konulmaz görünüyor, yanımdayken tişörtünü üzerinde tutmakta zorlanıyor, maçlarını izlemeye gidip formasını giymemde ısrar ediyor, hatta kafayı bana takmış ünlü bir şefin kabalıklarına tepki gösteriyordu.
Üstelik bu da yetmezmiş gibi bana tüm hayallerinin vücut bulmuş hâliymişim gibi bakıyordu.
Birlikte çalıştığım hokey oyuncusuna kapılmam pastanemizin de Corbin’in abimle arasındaki arkadaşlığın da sonu olurdu. Zaten ayaklı bir enkaz olduğumu düşünen ailem haklı çıkardı.
Ancak Corbin bir gece, zorlu geçen bir maçın ardından karşıma dikilip beni düşünmeden duramadığını, yıllardır tüm düşüncelerini işgal ettiğimi söylediğinde…
TÜM KURALLARI ÇİĞNEMEYE HAZIRDIM.