“Nasıl da ideallerimizi kirlettiler ve güçlü inancımızı istismar ettiler.”
Yirminci yüzyılın hikâyesi büyük sözlerle değil, sıradan insanların gözünden anlatılınca görünenin altındaki gerçekleri, o yıllardan bugünlere kalan mirası yansıtabiliyor. Günter Grass da Benim Yüzyılım’da 1900’den 1999’a kadar her yılı bir askerin, bir annenin, bir işçinin, bir çocuğun, bir politikacının sesiyle olsa da çağının bir aydını duyarlılığıyla bakıp yeniden canlandırıyor. Birinci Dünya Savaşı ve İkinci Dünya Savaşı yıllarına, Nazi Almanyası’ndan savaş sonrası yoksulluğuna, öğrenci hareketlerinden Berlin Duvarı’nın yıkılışına kadar her an, bu çok sesli anlatıda tekrar yankılanıyor.
Grass, tarihin görünen yüzüne değil, ince çizgilerine bakıyor. Her bölüm kâh buruk bir gülümsemeyle, kâh kırık bir sessizlikle dönemin ruhunu Zeitgeist’ı çarpıcı örneklerle yansıtıyor. Grass, çağının tanığı oluyor.
İroni ve hüzünle örülmüş bu kitap hem Almanya’nın hem de insanlığın vicdanına ve belleğine tutulmuş bir ayna. Cesur bir yüzleşme.
“1999 Nobel Edebiyat Ödülü, tarihin unutulmuş yüzünü resmeden ‘neşeli ve karanlık fablları’ nedeniyle Günter Grass’a verilmiştir.”
İsveç Akademisi
