“90’lı yıllarda faili meçhullerin simgesi haline gelmiş ‘Beyaz Toros’, geldiğimiz noktada meşru sayılan bir kahramanlık imgesine dönüşmüş durumda. Eskiden ilişki kurulması, savunulması, en azından kamuoyu önünde desteklenmesi ayıp sayılan ‘Yeşil’ kod adlı Mahmut Yıldırım ve Yeşil gibi JİTEM’cilerin kullandığı Beyaz Toros, birer simgeye dönüştürüldü ve sıkılmadan alkışlanır hale geldi. Artık öldürülenler hiç olmadığı kadar ‘suçlu’, öldürenler olmadıkları kadar ‘kahraman’… Bu da cezasızlık sisteminin en azından şimdilik büyük bir zafer kazandığını gösteriyor bize.”
1970’lerde “yargısız infazlar”, 1980’lerde “idam/açlık grevleri/operasyonlar”, 1990’larda faili meçhul, 2000’lerde “meşru şiddet…” Bir korkunç silsile…
Unutulmaması gerekenlerden bazı adlar, bazı hayatlar, bazı utanılacak ve isyan edilecek vakalar anlatılıyor bu kitapta: Kadir Manga, Cemil Kırbayır, Hakan Mermeroluk, Ferhat Kutay, Namık Erdoğan, Hasan Ocak, Rıdvan Karakoç, Mahsum Mızrak, Cizreli çocuklar, Roboski köylüleri, Ethem Sarısülük, Tahir Elçi…
Beyaz Toros, cezasızlığın sistemleşmesini anlatan bir kitap. Yargısız infazların, işkencelerin, kaybetmelerin, kısaca bizzat devlet tarafından kanun dışına çıkılmasının kurallaştığı ve “hak etmişlerdir” kuşkusunun topluma aşılanmasıyla meşrulaştırıldığı bir sistematik, bu. Gökçer Tahincioğlu, bu uğursuz sistematiğin sicil kaydını tutuyor.
