Başı kapalı küçük bir işçi kızıyken, ellerinde kovalarla belediyeye yürüyen, öldürülen arkadaşları için yürüyüş organize eden, işçi sınıfı bilincine sahip bir kişiye dönüştüm.
Bizim eve gelen çocukların çoğu Yeşilköy Ticaret Lisesi veya Halkevi’ne gelip giden çocuklardı. Sonra bizim çocuğumuz oldu, onu da hep birlikte büyüttük. Kahve toplantılarında, mitinglerde, korsanlarda hep birilerinin kucağındaydı. Kimin kucağında olduğunu bilmezdik, “Nasılsa akşam eve getirirler” derdik.
Devrimci Yol siyaseti ile tanışınca, yeni fikirler, yeni insanlar tanıdım. Ve birileriyle birlikte çalışmanın insan ruhuna nasıl iyi geldiğini yaşayarak öğrendim.
Bu çalışma, Sibel Köklü tarafından 1977-80 yılları arasında Devrimci Yol saflarında Sefaköy’de sendikal ve siyasal mücadeleye katılan 40 kişiyle yapılan röportajlardan oluşmaktadır.
