Bolivya Günlüğü, zafere ulaşmış bir devrimin değil, son âna kadar korunmuş bir devrimci iradenin kaydıdır.

Che Guevara’nın bu günlüğü, yüzeysel sloganların ötesine geçen bir sadakatin belgesi olarak tarihte yerini alır. Burada Che, popüler afişlerdeki ikon hâlinden farklıdır; astımıyla mücadele eden, açlığa direnen, yalnız kalmayı göze alan bir devrimci olarak karşımıza çıkar. Onun için Bolivya kırsalında mücadele eden sadece küçük bir gerilla birliği değildir, vazgeçmeyi reddeden bir irade adım adım yol almaktadır.

Sayfalar ilerledikçe devrim, romantik bir vaat olmaktan çıkar ve bilinçli bir ısrara dönüşür. Şartlar ağırlaştıkça, kadrolar dağıldıkça, halk sessiz kaldıkça Che’nin tavrı daha da berraklaşır: Geri adım atmamak! Metnin asıl gücü de burada yatar. Devrimin neden gerçekleşmediği aktarılırken, devrimci ruhun neden terk edilmediği de açıkça gözler önüne serilir.

Che, her satırı yaşadığı gibi yazar: mütevazı, dürüst ve cesur. Alkış beklemeden, kendini yüceltmeden, gerçeklere bağlılığını yitirmeden.  Somut sonuçlara indirgenemeyecek bir bağlılığın, bedeli ödenmiş bir yürüyüşün notlarından oluşur bu metin, müesses nizamın karşısında dimdik durmayı seçmiş bir bilincin kaydıdır.

Ve tam da bu yüzden Bolivya Günlüğü, bir yenilginin belgesi olmaktan çıkar, koşullar ne olursa olsun teslim olmayan bir devrimci iradenin açık bir meydan okumasına dönüşür.