Sorun yol parasıydı. İstanbul’a otobüsler bedava götürmüyor ki yola çıkıp kamyonlara, tırlara, otobüslere el kaldırsak. Diyelim ki durdu; Zara, İmranlı desen “tamam atlayın” diyecekler ama, ta İstanbul’a kadar üç kişiye kimse hadi atlayın demez ki!
Rıza’nın da o yaşlarda benim gibi “aykırı-protest” bir kişiliği vardı. Başkalarının olmaz, yapılmaz dediği şeyleri yapmayı severdik. Taşların, duvarların, kapıların, dağların arkasında, ötesinde ne var diye çok merak eder, sorgulardık. Burnumuzu oraya, buraya çok sokuyorduk. Büyüklerimizden azar da işittik, dayak da yedik zaman zaman. Köyden kaçmak da farklı bir isyankâr yanımızı yaşamaktı bizim için.
Yol parasını aramaya başladık. Folluklardan yumurta çalıp bakkalda sattık. İhtiyacı olan ailelere, bir saatlik yola gidip, gece ormandan sırtımızda odun taşıyıp getirdik. Kimin ne işi varsa, “Ne verirler?” diye düşünmeden oraya buraya koşar gider, her işi yapar, “Ne verirsen…” derdik.
