"Hay maşallah, yaşasın birlik!" dediler.
"Her biji" (çok yaşa) dediler.
Öyle bir nidiler ki Viya Haç tepesinden Derğirmen'e çaya doğru. Onlar bile nasıl indiklerine inanamadılar. Taşı Değirmen'e taktılar. Toprak damlı, tek göz bir ev gibiydi Değirmen. Dışarı çıkıp Değir-men'in kapısında su sesinin, kuş sesinin ıslık çaldığı; o akşam ki gün batımında ellerini yukarı kaldırarak; éşükürler olsun!" deyip birbirlerine sarıldılar.
İçlerinden biri; "Direnmek, yaşamı var etmektir!" dedi. Daha sonra Salih Emmi/ Kalo Salih'in sevinçli gözyaşlarından ıslanan sakallarına dokundular; öptüler, ellerinden, ve emeklerinden/yüreklerinden.
Tekrar tırmandılar yamaçlara, o patika yollardan; yorgun ve mutlu evlerine dönerek.
"Değirmen Taşı" adlı öyküden...