Geçmiş, unutulunca bitmez, sadece susar. Bazı sırlar mezara gömülmez, karanlıkta büyür. Dolunay yükseldiğinde herkesin yüzü aydınlanır. Ama bazı yüzler, karanlıkta daha tehlikelidir. Bir mezar başında başlayan hesaplaşma; yarım kalmış bir inşaatın soğuk betonuna, zincirlenmiş bir videoya ve saklanan üç çocuğun kimliğine uzanır. Bu, intikamın değil; sevginin karanlıkla sınandığı, vicdanın parçalandığı bir hikâyedir.
Dolunay, bir anne olarak kaybetmenin en derin hâlini tattı. Geçmişinden kaçtığını sandı. Oysa geçmiş, insanın adını fısıldayan bir gölge gibidir; ne kadar uzağa gidersen git, ensendedir, mezar taşları gibi yerinde durmaz.
Bir annenin kalbi kırıldığında iyileşir sanılır. Oysa bazen kalp kırılmaz, atomlarına ayrılır.
Aras, adalet ile ailesi arasında sıkışmış bir adam…
Ve Hilmi, öldürmeyi değil, insanları o sona götüren yolu seven, Korkuyu kan kadar etkili bir silah gibi kullanan biri. Onun için insanlar ya piyondur ya da kurban. “Bir kurban gerekiyordu,” dediğinde sesi titremedi bile.
Bazı insanlar öldürmez. Daha kötüsünü yapar: korkuyla yaşatır.
Sevgi mi daha güçlüdür, korku mu? Adalet mi kazanır, yoksa gücü elinde tutan mı?
Bazı geceler vardır, Dolunay sadece gökyüzünde değil, insanın içinde doğar.