Kendi geleceğini katleden bir türden geriye ne kalır? “Artık ne acı vardı ne de kanca… Sadece sonsuz bir huzur ve insanlığın üzerine çöken o derin, karanlık sessizlik.” İnsanlık, sonunu kendi elleriyle hazırladı. Umut dolu bir gelecek, bir daha uyanmamak üzere karanlığa gömüldü. Alya’nın sesi uzaklaşırken ve yavruların hayali cennetten el sallarken, geride kalan tek bir hakikat vardı: Gerçek olan son insan, vedasını çoktan etmişti. Sessizliğe kulak verin. Çünkü bu hikâye, hepimizin son durağını anlatıyor.
