Bundan sonra Gül Dikenim değilsin, sadece Mahşer'sin. Bundan sonra boğulduğum değil,  görsem girmeye tenezzül etmeyeceğim o denizsin.
Bitti Mahşer, neyse ki ben boğulmadan bitti.

Mahşer’in yolu Duman ile ilk kez on altı yaşında, aynı okulda kesişti. Görür görmez ona âşık oldu. 
Hiç sahip olmadan da onu kaybetti. Fakat kaderleri bir cinayetle birleşti.

Duman, söz verdiği gibi seneler sonra tanıdık bir yabancı olarak Mahşer’in hayatına geri döndüğünde ikisinin de tek amacı vardı; intikam. 
Mahşer, Duman’a âşık olduğu günlerden uzak, acımasız ve gözü karadır. Duman ise, kalp hastası 
bir akılcıdır. Kayıplarının benzerliğinden dolayı kurulan yakınlıkları, onları lise zamanına 
kadar götürür. Kalbinin iyiliği için Duman Mahşer’den, Mahşer de buz gibi çözülemez hisleri yüzünden ondan uzak durmak ister. 
Fakat ateş, bazen sen yakmasan da içinde tutuşur. 
Tıpkı karşı konulamaz duygular gibi; aşk ve nefret gibi.

“Beni öptün," dedi. 
“Bu neyi değiştirir ki?” 
“Kalbimin atışını.”