Kitabın adından başlayayım: "Düşlemenin Kitabı", "Düşlemek"le neyi anlatmak istiyor Tuba Ergene? "Düş görme"yi mi yoksa "düşlem"i mi [imgeleme, hayal kurma]? Olabilir: Ama ben Tuba’nın "düşleme"sini, metin bağlamında "düş işlemek" olarak okudum.
Neden böyle okudum; söyleyeyim: Düşler, tıpkı bir bakış ve bir duyuş gibi "bir ince nakış"ta tamamlanır: "İnce bir nakış" gibi işlenen düşlem[e]de…
Gerçekten de öyle: Tuba, bazan içli bazan hüzünlü bazan düşünceli ya da coşkulu, bütün metni baştan sonuna kadar lirik bir dokumayla nakşettiği düş objelerini işliyor. Unutmayalım. Freud düşlerin inşasını iki süreçte tamamlar: Düş işlemi [dream work] ve düş yorumu [dream interpretation]. Tuba, düş işlemini objeleri [camdan bir plak, bir mekân, kar ve mevsimler, çocuk vd.] başta Rilke’ninkiler olmak üzere şiirlerle yoğunlaştırıyor.  
Tuba metninin "deneme ile şiir arasında salın[dığı]" kanısında. Bence bu, denemeyi ve şiiri aşan ve nerede konumlandırılması gerektiği konusunda çok farklı bir metin. Yaşamın bütün objelerini düşlere yüklemek!.. Her şeyi onlarla işlemek, şiiri ve denemeyi öteleyen düş işlemi; düşü objelerine bu kez yer yer Nietzsche’en bir felsefi duyarlıkla yer değiştirtiyor.
"Gül Bahçesi"nde kutluyorum Tuba’yı...
- Hilmi Yavuz