“Ne sustuğumu duyuyor musun?”
Bazı anneler yorulduklarını söyleyemez.
Güçlü görünmeye o kadar alışmışlardır ki bunu fark etmezler bile.
Herkese yetişmeye çalışırken kendilerini hep ertelerler.
Onlar da herkes gibi anlaşılmak ister.
Biraz durmak, duyulmak ister.
Ama yine de çoğu zaman devam ederler.
Sessizce… Sevgiyle…
Ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalışarak...
Belki sen de uzun zamandır herkesi duyuyorsun.
Herkesin yükünü hissediyorsun.
Herkes için çabalıyorsun.
Bazen kendi sesin bütün bu gürültünün içinde kayboluyor.
Bu satırlarda kendinden bir parça bulursan yalnız değilsin.
Burada kusursuz anneler yok.
Yorulan, kırılan, hata yapan, yeniden ayağa kalkan, sevmekten vazgeçmeyen anneler var.
Belki aradığın şey bir çözüm değil.
Yalnızca birinin dönüp sana şunu söylemesi:
"Seni duyuyorum."
