İcat ettiği yeni kokunun etkisi inanılmaz hızlı ve çok güçlüydü. İnsan zihnini başkalarının ne hissettiğine açıyordu. Güçlü bir empati duygusu oluşturuyordu. Öyle ki kendi duygularınız yerine başkalarının hissettiklerini yüceltiyor, onları öne çıkarıyordu. Bir tür itaat etme arzusu, karşı konulamaz şekilde bu parfümü koklayanın iradesini ele geçiriyordu.
Empati, “Hem 'düşündürücü bir roman' hem de 'korkudan aklı başından gitmiş' bir gerilim romanı.”
En iyi gerilim romanlarına yakışır bir girişi var: Arabanın bagajında bağlı bir adam; vücudu zonkluyor, zihni "bağlamda uygunsuz görünen bir dizi düşünce arasında" dolaşıyor. Bu tür durumlarda neyin düşünülmesinin uygun olduğunu kim söyleyebilir ki? Yazarın birçok yeteneğinden biri de bunu fark etmesi ve sonuna kadar kullanmasıdır.
Bryan Walpert'ın bir romancı olarak en güçlü yanı aslında kendi kurduğu empati. Romanın sadece ana karakterleri değil, adı anılan her karakterle okurun güçlü bir empati kurmasını ve onu anlamasını sağlıyor.
Belki de şu anki dünyada en çok ihtiyacımız olan ve edebiyatın bize borçlu olduğu husus bu değil midir?
