Henüz hava aydınlanmamıştı; kapıya vurulan sert yumruklarla bütün ev uyandı ve ne olduğunu anlamalarına fırsat kalmadan evden birini alıp götürdüler. Arkasından kapanan kapının sesi gelecek günlerin içinde yankılanırken, geride kalanlar karakol karakol dolaşıp birbirinden farklı cevaplarla eve dönerek her ayak sesinde yeni bir haber beklediler.
Günler sonra dönebilenler yaşadıklarını anlatacak kelimeleri seçmekte zorlandılar; işe, okula ve aile sofrasına dönmeye çalışsalar da korku onlarla birlikte yaşamaya başladı.
Kitapları ondan fazla dilde yayımlanan Murat Tuncel bu kitaptaki öykülerde, 12 Eylül döneminin karanlığını, hayatları ansızın parçalanan insanların gözünden anlatıyor. Gözaltına alınanlar, işkence görenler, işlerini ve evlerini kaybedenler, başka şehirlere ya da ülkelere sürüklenenler, yaşadıklarının izlerini bedenlerinde, ilişkilerinde ve sessizliklerinde taşırken yeniden gündelik hayata karışmanın yollarını arıyorlar. Birbirlerinden aldıkları küçük haberler, paylaştıkları bekleyişler ve dayanışma anları, korkunun kuşattığı hayatlarda ayakta kalabilmelerine yardım ediyor.
Güneşsiz Dünya’nın insanları evlerine, işlerine ve sevdiklerine dönmeye çalışırken hiçbir şeyin bıraktıkları yerde olmadığını görüyorlar. Belleğe yerleşen korku hayatın en sıradan anlarında yeniden beliriyor; yine de beklenen bir mektup, paylaşılan bir lokma ya da sessizce uzatılan bir el, yaşamın devam ettiğini gösteriyor. Murat Tuncel, 1980’lerin karanlığını o yılları yaşayan insanların hafızalarında bıraktığı izlerle birlikte bugüne taşıyor.