“Doktor babama yakında öleceğini söylemişti. Teamüllere göre ölmüştü de. Vücudunun tasarrufu aşırıya kaçmıştı.
Tüm tahminlere ve göstergelere göre ölüydü. Bu analize itiraz eden tek kişi de bizzat babamdı.”
Evrenin denklemleriyle aşkın denklemleri birbirine ne kadar benzer?
Birinde kütle ve enerji, diğerindeyse arzu ve kayıp aynı formülün iki yüzü gibi durur.
Bir deniz yolculuğundan atomaltı dünyanın sınırlarına uzanan bu anlatı, aşkın yalnızca duygusal değil, kozmik bir kuvvet olabileceğini fısıldıyor. Zaman bükülür, beden çözülür, kimlik yer değiştirir ama soru hep aynı kalır: Maddeyi bir arada tutan şey nedir? Yerçekimi mi, yoksa arzu mu?
Gut Simetrisi, edebiyatın fiziğe, fiziğin kalbe dokunduğu o eşsiz kesişim noktasında duruyor. Winterson, her sayfada okurunu bir karadeliğin kenarına çağırıyor ve orada soruyor: “Simetrik olduğu söylenen evren gerçekse nasıl oluyor da aşk hep tek taraflı kalıyor?”
