Güzellik, gündelik hayatımızda en sık başvurduğumuz kavramlardan biridir. Bir yüze, bir manzaraya, bir sanat yapıtına, bir mimari yapıya ya da herhangi bir nesneye kolayca “güzel” diyebiliriz. Peki güzel dediğimizde aslında tam olarak neyi dile getiririz? Güzel olan, bir nesnenin biçimini mi, onda gördüğümüz düzeni mi, bizde uyandırdığı hazzı mı, yoksa bir beğeni yargısını mı işaret eder? Güzellik, nesnenin kendisinde bulunan bir nitelik midir, yoksa onu kavrayan öznenin duyarlığı ve beğeni gücü içinde mi anlam kazanır? İşte bu kitap, güzellik problemini felsefe tarihinin temel uğrakları üzerinden ele alarak bu soruların izini sürüyor.
Platon’da idea, iyi ve hakikatle; Aristoteles’te düzen, ölçü, mimesis ve sanatın etkisiyle düşünülen güzellik, modern estetikte beğeni, haz, yargı, tin, sezgi ve ifade gibi kavramlarla yeni anlamlar kazanır. Bu tarihsel arka plan, yirminci yüzyılda Benedetto Croce ve Frank Sibley’in estetik düşüncelerinde iki ayrı yönde yeniden görünür hâle gelir. Croce, güzelliği sezgi ve ifade kavramları üzerinden Platon ve Hegel’le ilişkilendirilebilecek idealist bir problem alanında değerlendirirken, Sibley estetik kavramlar ve beğeni duyusu üzerinden Aristoteles ve Kant’ı akla getiren daha çözümleyici bir yol izler. Bu iki yönelim, farklı kavramlarla ilerlese de güzellik problemi üzerinde birleşir.
Bu eser, güzellik problemini sanat yapıtlarıyla karşılaşma biçimimiz, estetik deneyimimiz ve beğeni yargılarımızla birlikte düşünmeye çağırıyor. Böylece gündelik dilde kolayca kullandığımız “güzel” sözünün, felsefe tarihinde ne kadar köklü ve canlı bir problem alanına sahip olduğunu göstermeyi amaçlıyor.
