Tavşanları hepimiz biliriz. Ama bazı tavşanlar diğerlerine benzemez. Onlar farklı dilleri çok kolay öğrenir. Konuşur, havlar, öter, miyavlarlar… Bu öyküdeki tavşanın öğrendiği ilk ‘yabancı dil’ havlamak olmuş, o yüzden kendine ‘havşan’ diyor. Elbette bir tavşan ne yaparsa onu yine yapıyor ama bununla yetinmiyor! Sevdiği canlıların ve insanların yaptığı her şeyi o da öğrenmek istiyor. Okuyup yazmayı, oyun oynamayı, resim yapmayı, bilgisayar kullanmayı, ata binmeyi… Ama bütün bunları biraz kendince, biraz ‘havşanca’ yapıyor ve istemeden ortalığı karıştırıveriyor. Bu da yeni ailesini hem güldürüyor hem de şaşkına çeviriyor. Öyküleri, havşanın en yakın dostları Yağmur ile Damla’nın babası anlatıyor. Çünkü havşan yüzünden en çok onun başı derde giriyor!..

Çocukların sevimli ‘Bilgin Amca’sı Bilgin Adalı bu kez sıcacık, rengârenk bir aile hikâyesi anlatıyor. Sıra dışı bir canlının aralarına katılmasıyla hayatları daha da şenlenen Yağmur ve Damla kardeşler ile anne ve babalarının öykülerini Ferit Avcı’nın neşeli desenleri canlandırıyor.