Bu kitap, insan deneyiminin iki temel ırmağının – müziğin ve aşkın – nasıl aynı kaynaktan doğduğunu ve nasıl iç içe aktığını anlamaya çalışan bir keşif yolculuğuydu.
Sayfalar boyunca, bu iki evrensel dilin tarihsel yollarını takip ettik, felsefi derinliklerine daldık ve nörobilimsel karşılıklarında onların nasıl aynı insan özüne dokunduğunu gördük.
Bestekârların notalara gizlediği tutkular, şarkı sözlerine sinmiş hikâyeler ve her kültürde farklı bir tınıyla çalan aşk ezgileri, bize tek bir gerçeği işaret etti: Müzik ve aşk, insanın kendini ifade etme, anlama ve başkalarına ulaşma çabasının en saf, en dolaysız biçimleridir. Biri zamanı aşan seslerle diğeri zamansız bir duyguyla konuşur; ancak ikisi de sınır tanımaz.