“Mutlu olmanın sırrını arayarak çıktığım yolda şimdi sana öğrendiklerimi anlatacağım. Belki orada bir yerde kendini anlatamadığından eksik kalmış, sınır çizmeye çalışırken bencilleşmiş, ailesi tarafından hiç anlaşılmamış, bir odada büyümüş bir kız çocuğuna sesim ulaşır diye.”
İlk durak,
Akasya’nın geçmişi;
Son durak,
Yekta’nın geleceğiydi.
İki farklı yolculuk, aynı şehir.
Hangi kapağı açarsan aç, sonunda seni 45. Durak’ta bekleyen hikâyeye ulaşacaksın.
“Hikâyemin ne zaman, nerede ve nasıl başladığını soracak olsaydın sana bir otobüs durağını, altı kırk beş otobüsünü ve on yedi yaşımı anlatırdım. Doğrusu sen bu hikâyeyi çoktan dinledin ve sanırım benim yaşadıklarım sana Yekta’yla birlikte soruların cevaplarını öğretti. Her duyguyu yaşamayı, yaptıklarını ve yaptıklarının bedeliyle yüzleşmeyi...
Baksana, yolun başıyla sonu aynı yerde, aynı adamın göğsünde son buldu…”
