Işık, Gölge ve İnsan

Elimde eski bir analog makine vardı. Önümde sıradan bir sokak. İçimde ise adını koyamadığım bir kıpırtı...
O ilk kareyi neden çektiğimi bilmiyordum. Ama bir şeyin değiştiğini hissediyordum.
Yıllar geçti.
Makinem değişti. Şehirler değişti. Hayatım değişti.
Fakat o kıpırtı değişmedi.
Zamanla anladım ki fotoğraf, sadece bir sanat değil. Bir görme biçimi.
İnsanın kendisiyle kurduğu sessiz bir temas.
Bu kitap kadrajın içini değil, kadrajın gerisini anlatıyor.
Işığı değil, gölgeyi. Anı değil, anın içindeki bilinci. Görüneni değil, göremediklerimizi. Çünkü mesele fotoğraf çekmek değil. Mesele, insanın kendinden kaçmayı bırakması.
Ve bir gün fark ediyorsun: Asıl çektiğin fotoğraflar duvara asılanlar değil.
İçinde kalanlar...