İstanbul, uçanı, kaçanı, kıvrılıp keyif çatanı, ortalarda mır mır
dolaşanı, gözünüzün içine “sev beni” diye bakanı, patisini uzatıp selamlayanı, miyavlarıyla derdini anlatanı, dans edercesine ayaklarınıza dolananıyla, hasılı türlü türlü kedileriyle meşhurdur. Bazısı evlerin yaramaz, oyunbaz çocuğu, bazısı görmüş geçirmiş büyük hanımı, bazısı eyvallahsız, kafasına göre takılan kızı, bazısı da çocukların bahçelerdeki oyun arkadaşıdır. Tekir, Sarman, Kara Kedi, nasıl olduğu önemli mi? O bir dosttur, yarendir, can yoldaşıdır.
İstanbul’un Kedileri öykü seçkisindeki öykülerde hem kediler kendi âlemlerini anlattılar hem insanlar kendi yaşam öykülerinde kedilere kucak açtılar. Ya da kediler insanlarını seçtiler. Sonunda hüzünlü, neşeli, acılı, sevinçli, sıcacık, güzel mi güzel öyküler yazıldı, bir kitapta yan yana geldi.
Şimdi sıra sizde; sevgili ustamız Bilge Karasu gibi “Ne Kitapsız Ne Kedisiz” diyen okurlarda.
