Uzun on dokuzuncu yüzyıl keskin uğraklardan doğdu: Modern  devletlerin ve kapitalizmin biçimlenmesi, ulusal birliklerin  sağlanması... Bu yüzyılı bütün şiddetiyle yaşayan, şüphesiz modern  dünyanın prova sahnesi Fransa’dır. Devrim, Jakoben Diktatörlüğü,  Thermidor Darbesi, İmparatorluk, Restorasyon... Bu kesit, insanlık  tarihinin yoğun bir özeti gibidir. Sahnedeki aktörler değişir: XVI. Louis, Robespierre, Talleyrand, 
Napoléon Bonaparte, XVIII. Louis; gölgede ustaca politik  manevralar işler. Sahne arkasında, bütün dönüşümlerin  merkezinde bir isim yer alır: Joseph Fouché! Fouché, tarihin bu uğrağında farklı kimliklerle karşımıza çıkar.  İhtiras düzeyi yüksektir fakat apoletlere önem vermez. Politika  sahnesinin gerilim unsurlarını sever; insanları hissettirmeden  politik girdapların içine atar.  Taşı çatlatan bir sabırla rakiplerinin açık vermesini bekler. Stefan Zweig, belki de en özgün portre çalışmasıyla karşımıza  çıkıyor: Her devirde karşımıza çıkabilecek bir politik figürün, edebi 
düzeyi yüksek, siyaseten derslerle dolu ruhsal tipolojisinin ince bir  çizimini sunuyor. “Hiçbir zaman gücün temsilcisi olarak ortaya çıkmamak, ancak  bütün gücü elinde bulundurmak, bütün ipleri bizzat çekmek, ama  asla sorumlu kişi olarak görünmemek. Her zaman bir numaralı 
kişinin arkasında olmak, arkasına gizlenip onu öne çıkarmak ve bu  kişi aşırıya kaçınca, en önemli anda elini çekip onu yüzüstü  bırakmak Fouché’nin en sevdiği rol olmuştur.”