M. Kayahan Özgül’ün Kaknusla İkarus’u, karşılaştırmalı edebiyat çalışmalarına yoğunlaşılan bir bütünlük sergiliyor. Kitabın oluşumundaki dikkat ve anlayışı şu sorular belirliyor: “Bir imgenin, bir mazmûnun, hâlâ yaşayan bir geleneğin, bir söyleyişin veya davranışın, edebî bir ifadenin açıklamasını sadece kendi millî birikimlerimizde aramak yerine, mîrasını müştereken paylaştığımız Avrupalı kültürlere göz atmak akıllıca olmaz mı? Dünyaya ve kendimize dair meraklarımız, edebiyattan beklediklerimiz, ruh çalkantılarımız her kültürde o kadar da farklı mı?” Bu merak uyandıran ve ufuk açan sorular, Doğu ile Batı’yı karşı karşıya getirmeyen, tam tersine buluşturan bir yaklaşımı hazırlıyor. Özgül, “kültürel ilişkilerden ve geçirgenliklerden” değil, insanlığın “ortak insanî-edebî değerleri”nin kodlarımızda zaten mevcut olduğu kabulünden hareket ediyor; edebiyat özelinde, “kültür antropolojisi”ne yöneliyor. Kitabın adındaki simgeler, yazarın niyetini belirginleştiriyor. “Kaknus küllerinden doğmayı bilen Şark’ı, İkarus da yükselme hırsına yenildiğinde balmumu kanatları eriyen Batı’yı sembolize ediyor.” Özgül, bu simgelerle insanlığın edebiyat birikimine bir ufuk çizgisi çekiyor.
Sanat, şiir, mektup, intihal, çalıntı, alıntı, seyahatname, seyahat anlatıları, mazmunlar, semboller, mitolojiler, mistik sembolizm, güzelin mahiyeti ve algısı, söz ve yazı odağında, dünya edebiyatındaki çatışmayı ve uyuşmayı içinde barındıran, zengin bilgi birikimiyle örülmüş bir kitap Kaknusla İkarus.
