Siz insan hayvanlarının tuhaf bir huyu var: Yaşadığınız her şeyin önemli, düşündüğünüz her şeyin anlamlı ve
kendinizin eşsiz olduğuna inanmak istiyorsunuz. Sonra ölümden korkuyor, zamanı geri getiremiyor, kaybettiklerinizi kabullenemiyor ve bütün bunları açıklayacak hikâyeler yaratıyorsunuz.
Ben Lex… Bir sokak kedisiyim. Beni bulduğunuzu sanıyorsunuz; belki de ben sizi buldum.
Uzun zamandır bir insanı dinliyorum; denizi, gemileri, dostlarını, korkularını, inançlarını ve kendini anlatıyor.
Galiba sonunda ikimiz de aynı şeyi anlamaya çalışıyoruz: İnsan olmak gerçekten anlatıldığı kadar büyük bir mesele mi?