Sabahın alaca karanlığında keten tarlasına giren Hüsniye, kasığında giderek büyüyen ağrıya rağmen işini yarım bırakmak istemez. Topraktan sökülen her sap, kış gecelerinde mengelezin ağzında kırılacak; çöpünden ayrılan lifler tel tel uzarken, kadının tükenmek bilmeyen emeğine karışacaktır.
Kitapları ondan fazla dilde yayımlanan Murat Tuncel bu kitaptaki öykülerde, hayatlarını yoksunluklar ve ağır çalışma koşulları içinde sürdüren insanlara yakından bakıyor. Ekmeğini topraktan çıkaranlar, bir işin ucundan tutunabilmek için şehirde savrulanlar, yaşadıkları haksızlıkları çoğu zaman içine atanlar, yine de alışkanlıklarına, sevgilerine ve birbirlerinden öğrendikleri dayanma biçimlerine tutunuyorlar. Bu insanlar acıları büyütüp bir gösteriye dönüştürmeden yaşıyorlar; gündelik konuşmaların, türkülerin, küçük sevinçlerin ve bir türlü dinmeyen kaygıların arasında kendilerine hep bir umut arıyorlar...
Mengelez keten sapının sert kabuğunu kırıp içindeki lifi ortaya çıkarırken bu öyküler de sıradan görünen hayatların içinde birikmiş emeği, incinmişliği ve insanın bütün güçlüklere rağmen yaşama katılma isteğini görünür kılıyor.