Büyük bir evde tek başına yaşamak, zamanla evin içinize yerleşmesi gibidir. Odalar genişler, sessizlik kalınlaşır; üçgen dağ, pencereden her gün aynı şekilde bakar. Sonra biri gelir. Davet edilmemiş ama içeri alınmış. Yabancı mı, misafir mi? Belki de ikisi. Kadın onu izler, düşünür, ölçer. Giderek daha yakından. Giderek daha tehlikeli bir dikkatle. Bu ilgi nerede biter, saplantı nerede başlar? Sonra roller değişir. Bu sefer kadın yolculuğa çıkar. Artık o, kapıda bekleyen kişidir. Yani bir misafirdir. İşte bu tersine dönüş, romanın özünü oluşturur. Ariane Koch bu dönüşümü, aidiyet ve yabancılık, ev sahibi ile misafir ilişkisinde kimin gücü elinde tuttuğu, kimlik ve asimilasyon ve bir mekânın insana dayatması –ya da insanın bir mekâna dayatması– üzerine derin sorular sormak için kullanır.
Eleştirmenler tarafından Kafka’yı çağrıştıran gerçeküstü ve felsefi atmosferiyle övgüyle karşılanan roman, konukseverliğin iktidarla, yabancılığın kimlikle ve evin hapishaneyle ne zaman iç içe geçtiğini soruyor.
Özgün mizahı ve olağanüstü cümle düzeyindeki yazarlığıyla dikkat çeken ve kıymetli çevirmen Regaip Minareci’nin Türkçesiyle dilimize kazandırılan roman, 2021’de aspekte Edebiyat Ödülü’nü kazanmış, 2022’de ise Rauriser Literaturpreis’ta kısa listeye girmiştir.
