Neredeyse

“İşte şimdi istediğim yere gidebilirdim […] Her şeyi tüketebilirdim. Özgürdüm ama özgürlüğün bir alan olduğunu ve bu alanı doldurabilme gücü istediğini bilmiyordum. Bu güç olmadığında özgürlük de kendi içinde devinen bir boşluğa dönüşmüştü.” Onur, babasının gölgesinde çizdiği rota sonucu gitmek zorunda kaldığı; disiplinin korkudan değil, bir zorunluluktan doğduğu askeri okulun gri duvarları arasında kendi “yolunu” ararken hayat onu beklemediği bir vedayla karşı karşıya bırakır. Bir yanda yarım kalmış bir aşkın sızısı, diğer yanda tek bir haberle paramparça
olan bir gelecek... İzmir’in güneşli sokaklarından Ankara’nın soğuk ranzalarına, oradan da İstanbul’un her köşede sürprizlerin kol gezdiği dar sokaklarına uzanan bu hikâye, sadece bir gencin değil; bir evladın, bir âşığın ve bir aylağın kendini inşa etme çabası. Sırtında geçmişin görünmez çantası, cebinde bir zarf dolusu soru işaretiyle Onur, İzmir’deki evinin tozlu odalarından İstanbul’un eski apartman dairelerine savrulurken, okura da sadece yaşamaya devam etmenin yetip yetmeyeceğini sorgulatıyor.