Ne var ki öfke bir kere edilginliğe dönüştü mü sahibini yiyordu önce; kudurgan, sivri tırnaklarla onun toprağını eşeliyor, yanılgılarını, boyun eğmelerini, budalalıklarını, kısacası geçmişte bağışlanmış, dayanılmaz, örtbas edilmiş ne varsa hepsini bir bir bulup çıkarıyordu. Sağlam bir adamı yılgın bir küçük memur yapan yersiz korkuları bir bir.

Tomris Uyar’ın ilk baskısı 1973’te yapılan ikinci öykü kitabı Ödeşmeler, daha sonra Şahmeran Hikâyesi’yle birleşerek okurla buluşmaya devam etti. “Klasik hikâye” ile “modern öykü” arasında özgün bir yere konumlanan Ödeşmeler ve Şahmeran Hikâyesi, diriliğini ve canlılığını ilk günkü gibi korumaya devam ediyor.

“Son hikâyenin başlığı ‘Şahmeran Hikâyesi’dir, ki aslı ‘Camasbnâme’dir ve Abdi adında bir şair tarafından 15. yüzyılda nazımla ve aruz vezniyle yazılmıştır. Sonradan bir halk hikâyecisi konuyu ‘Şahmeran’ adıyla ve düzyazıyla yazdı ve hikâye, günümüze kadar bu ikinci şekliyle basılageldi. Bu eski öykü ile Tomris Uyar’ın çağımıza alegorik bir uygulama niteliğindeki hikâyesi, ilginç bir karşılaştırma konusudur, incelemeye değer.”

Behçet Necatigil