Esma Can, güzelim, Sana güneş sıcaklığı ve ay serinliğinde güzel şeyler anlatmak isterdim; sevgiyi, kardeşliği, dostluğu, paylaşmanın güzelliğini, sevinin sıcaklığını ve üretkenliğini. Ama anlatacak o kadar çok şey var ki bir türlü bunları anlatmaya sıra gelmiyor. Aymazlıkla, işkenceyle kuşatılmış bir ortamda güzelliklerin tadı, insanca oluşu daha da iyi anlaşıyor. O kasvetli sonbahar akşamının, birlikte geçireceğimiz son akşam olacağını hiç düşünmüş müydün? Ellerimizin sıcaklığından utanarak, göz göze geldiğimizi. Hiç düşünmedin, düşünemedin değil mi? *** Yağmur çoğalıyor, çoğalıyor, çoğalıyor; bir şimşek çakıyor ve sokaktaki kendimi görüyorum. Kasetçalara uzanan parmaklarım yanmıyor artık. Ölüme yatan insanları düşünüyorum, halsiz düşen bedenlerini. Hastalandığın zamanlarda sevgili elinden çorba içme özlemin geliyor aklıma. Ölüme yattığın zaman uykunun gözlerini bütünüyle terk ettiğini mi söylemiştin? Bu gece de uykular senden uzak olmalı. Uykularım senin olsun!