Bir adanın sessizliği ne kadar sürebilir? Ya da o sessizlik, neleri örtmek için bu kadar derindir?
Dedesinin ölümüyle sarsılan Aslı, Gevenli’ye adım attığında sadece aile mülklerinin değil, koca bir suskunluğun da mirasçısı olduğunu anlar. Adalıların meraklı bakışları altında; yolu gizemli Arman, Deli lakaplı Yeleser ve kayıp Çiçek ile kesişir. Bir süre sonra bu yolculuk yalnızca hiç bilmediği yüzlerin değil, en yakını sandığı insanların da izlerini sürdüğü bir yüzleşmeye dönüşür.
Geçmişin tozlu çekmecelerinden çıkan fotoğraflar, saklı kalan günlükler, bildiği tüm gerçekleri altüst ederken Aslı zihnini kurcalayan o sorunun peşine düşer: “Bir insan hakkında her şeyi bilmek mümkün mü?”
Ömür İsfendiyaroğlu Balkanlı, Öyle Uzak ki Evim’de okuru; deniz kokusu ve rüzgâr uğultusu eşliğinde, belleğin labirentlerinde tekinsiz bir yolculuğa davet ediyor.
Hızlanıyorum, ben hızlandıkça o uzaklaşıyor. Koştukça yol değişiyor. Ağaçların yerini evler, toprak yolun yerini, gri kaldırımlı bir sokak alıyor. Etrafta kimsecikler yok. Duyduğum ses, adımla çağırıyor beni. “Aslı…”
