İhyâu Ulûmi’d-Dîn’in otuz ikinci kitabı olan ve eserin “İnsanı Âhirette Kurtaran Faziletler” (Münciyât) başlıklı son cildinde yer alan Kitâbü’s-Sabr ve’ş-Şükr’de Gazzâlî, sabır ve şükür kavramlarını konu edinir. Sabır ve şükrü yalnızca ahlâkî birer fazilet olarak ele almakla yetinmez; onların mahiyetini, unsurlarını, farklı tezahürlerini ve birbirleriyle olan münasebetlerini ayrıntılı bir tahlile tâbi tutar. Sabrın konusu olan imtihanlar ile şükrün konusu olan nimetleri çeşitli yönleriyle inceleyerek sabır ve şükürden hangisinin hangi şartlarda daha üstün olduğu meselesini tartışır. Bu çerçevede insanın sabreden ve şükreden bir varlık olarak âlemdeki konumunu belirlemeye çalışırken, insan fiillerinin iki temel kategorisi olan taat ve masiyeti de sabır ve şükür kavramlarıyla ilişkilendirir.

Gazzâlî’nin kavramları lafızların sınırları içerisinde değil, taşıdıkları mânalar ve farklı durumlarda kazandıkları hükümler üzerinden değerlendiren analitik yaklaşımı eseri farklı bir noktaya taşır. Genelgeçer hükümler vermek yerine her meseleyi kendi şartları içerisinde ele alan Gazzâlî, böylece sabır ve şükür arasındaki ilişkinin tek yönlü bir üstünlük sıralamasına indirgenemeyeceğini ortaya koyar. “Nimet” ve “imtihan” kavramları etrafında yoğunlaşan tahlillerle de eserin düşünsel çerçevesini daha da genişletir. Gazzâlî’nin nimetin mahiyetine ve Allah’ın varlıkları yaratmasındaki hikmetlere ilişkin açıklamaları, sabır ve şükür bahsini bireysel ahlâkın sınırlarının ötesine taşıyarak insan, âlem ve ilâhî hikmet arasındaki ilişkinin incelendiği kapsamlı bir düşünce alanına dönüştürür.