Sinema temel olarak görsel-işitsel bir sanat olduğu için filmlerin anlatı ve biçimleri hem görüntü hem de ses aracılığıyla kurulur. Görüntü ile ses arasındaki ilişki filmlerin ritmini ve atmosferini belirler. Bu iki unsur çoğu zaman uyum içindedir; ancak kimi durumlarda birbirinden ayrılarak ya da birbirine müdahale ederek sahnelere yeni anlam katmanları ekler. Bu kitap, sesin sinemanın anlatı ve biçimi üzerindeki etkisini özellikle kaynağı görünmeyen sesler üzerinden ele almaktadır. Akusmetre, iç ses ve üst ses gibi kullanım biçimlerinin olay örgüsünü nasıl derinleştirdiği, karakterlerin iç dünyasına nasıl katkı sunduğu ve zaman–mekân düzenini hangi yollarla dönüştürdüğü karşılaştırmalı film çözümlemeleriyle ortaya konmaktadır. Kaynağı görünmeyen sesin bu işlevi, farklı dönemlere ait film örnekleriyle yapılan sahne çözümlemeleri aracılığıyla tartışılmaktadır. Sessiz ve sesli sinema tartışmalarından modern öznellik biçimlerine uzanan bu yaklaşım, kaynağı görünmeyen sesin sinemada neden hâlâ güçlü bir dramatik araç olduğunu gösteren bütünlüklü bir çerçeve sunmaktadır.