Taşın üstünde de bir karaltı varmış ama uzak olduğundan ne olduğunu çözememiş. İyice yaklaşınca bir de ne görsün? Koskocaman, siyah elbiseli bir kadın, tıpkı bir saat önce kendisinin yaptığı gibi, taşın üstünde oturuyormuş, elinde de direk boyu bir asa varmış. Kocakarının sırtı Musa’ya bakıyormuş ama yine de ölü yüzünü, kara gözlerini, sırıtan ağzını, kıllı çenesini her nasılsa görüyormuş. Başındaki her tel saç, bedenindeki her tane kıl, “Geri dön, kaç!” diye bağırıyormuş ama kaçmak şöyle dursun, adımlarını hızlandırarak aradaki mesafeyi süratle kapatmaya başlamış Musa. Taşın önüne geldiğinde bir de bakmış ki, kadın yüzü Musa’ya dönük oturuyor. Onun hareket ettiğini görmediği için korkusu bir kat daha artmış.
“Gel oğul, gel” demiş kadın, her yönden gelen bir sesle; arkasından bile geliyormuş bu uğursuz ses. “Nereden geliyorsun, nereye gidiyorsun, kimi arıyorsun...”
Ölü bulunan bir çellist, susturulmuş bir hayat ve sırra kadem basmış küçük bir kız çocuğu...
Cinayet Büro’nun sanata tutkun başkomiseri Zeki, soruşturma derinleştikçe bunun sıradan bir cinayet olmadığını anlar. Kayıp çellistin izleri onu yalnızca konser salonlarına değil, yüzyıllardır saklanan bir Süryani elyazması kitaba götürür. Aynı günlerde, yıllar önce hayatını kaybeden babasının geride bıraktığı günlükler de açılmayı bekleyen başka bir kapıdır.
