Post-sinema basit bir şekilde sinema sonrasını işaret etmiyor, içerdikleri her açıdan “yeni” değil, en azından yeni medyanın dijital medya ile eşi tutulması bağlamında yeni değil. Bütün bunlar yerine, 20. Yüzyılın sine-masal düzenini ‘takip eden’ medyaların toplamı, tüm bu yaşam formları-nın arabulucusu olarak tanımlanabilir. Buradaki ‘takip ediş’ bir şeyi aşmak, alternatifi olmak ya da ayak uydurmak, gelişimi ya da yanıtı ol-mak anlamındadır. Buna göre, post-sinema her şeyin durduğu bir nokta değildir; aksine, sinemayı reddeden, sinemaya öykünen, sinemayı devam ettiren, sinemaya yas tutan ya da saygı duruşunda bulunan sürekli bir dönüşümü işaret etmektedir
Derleyenler: Elif Akçalı, Melis Behlil, Reşat Fuat Çam, Neşe Öztemir, Esen Tan