Zaman bazen aşkın en sessiz katilidir.
Bir zamanlar uğruna dünyayı durduracağını sandığın kişi, araya giren mesafeyle sihrini yitirir; bir yabancıya dönüşür.
Ya da sen öyle sanırsın.
Çünkü ulaşılmazlık her zaman aşkı büyütmez. Bazen büyüyü bozan şey uzaklık değil, insanın yeniden kendine dönmesidir. Kendini sevmeyi öğrenen biri, bir zamanlar vazgeçilmez sandığı duygunun aslında kendi içinde yaşadığını fark eder.
Aşka âşık olanlar ise bu ayrımı kolay kolay göremez. Onlar, kişiyi özlediklerini sanırlar; oysa peşinden gittikleri şey, aşkın üzerlerine bıraktığı o sihirdir.