“Daha küçücük bir çocukken yaşıma vazife olmayan isteklerim vardı Firuze.

Sen her düştüğünde, hastalandığında, ağladığında...

Seni bana versinler isterdim.”

Firuze ve Ali Ecevit, Melike Tarhan’ın peşindeyken tuttukları her ipe sıkıca sarıldıkları gibi kendi aralarında oluşan ipi de engelleyemezler. Firuze’nin en başından beri sahiplendiği o ipe Ali Ecevit Tarhan da boyun eğer. Melike’ye yaklaştıkları gibi birbirlerine de yaklaşmaya başlarlar.

Firuze için Ecevit artık on yaşındaki oyun arkadaşı, 
Ali Ecevit için Firuze artık bir Akın değildir. 

Atilla Akın, kızının açıklamalarından sonra kariyerinde bir eşiğe gelir. Doğru adımları atmalı ve kızının onu ittiği çıkmazdan kurtulmalıdır.
Bu aşamada usta bir propagandacı olduğunu herkese kanıtlarken ülke Atilla Akın’la seçime gitmektedir. 

Her adım geçmişe çengel atmaya başlar, gizem gizemi, yalan yalanı doğurur ve gerçekler koltukların altına saklanmış durumdadır.

Kötülerin daima kötü kalacağı yazılı olmayan bir kanundur.
Yazısız kanunların hatırlatılışı da acılar doğurur.