Ve kuğu, göle bir ceset bıraktı.
Kartal ve Lavin, Kardelen’in katilinin adını nihayet öğrendiklerinde o isim geleceğe zehir gibi yayıldı. Gerçek, onları özgür bırakmadı; aksine daha dar bir kafese kilitledi.
Artık ne kaçacak yer vardı ne de kaybedecek başka bir şey. Lavin’in elleri titremese de içinde bir şey geri dönülmez biçimde değişmişti. Kartal ise kardeşinin intikamını almak isterken kendi ruhunu masaya koymuştu; kazanırsa Lavin’i, kaybederse kendini sonsuza dek yitirecekti. Sanki bütün evren, bu iki yaralı ruhun birbirine çarpıp ya yok olacağı ya da yeniden doğacağı ânı izlemeye hazırdı.
Ekinoks bittiğinde asıl gece başlayacaktı.
Ya da asıl sabah.
Hangisi olacağını artık kimse bilmiyordu.