İki kız, mezarlık görevlisinin odasından çıktılar. Annenin mezarının kazılması ve öteki tören işlerinin de mezarlık işçilerine bırakılması konusunda anlaşmışlardı.
Otobüs durağında şehre dönecek aracı beklerken, Nastya nedense cüzdanını çıkardı, içindeki parayı saydı ve ablasına dönerek:
— Elindeki bütün parayı bana ver, dedi.
— Neden?
— Sonra öğrenirsin…
Ludmila tereddüt etmeden elindeki parayı verdi. Nastya yeniden mezarlık müdürünün odasına yöneldi. Bir süre sonra geri döndüğünde otobüs kalkmak üzereydi; Ludmila kapıda durmuş, kapanmasına engel oluyordu. Nastya otobüse bindi, yan yana bir koltuğa oturdular ve araç hareket etti.
Ertesi gün, yaşlı kadın Batı Mezarlığı’na defnedildi. Akşam olduğunda, akrabalar iki kızın evinde toplandı; onları teselli etmek, merhume Tatyana Grigorievna’nın iyiliklerini anmak için.
O sırada Nastya çantasını açtı ve,
— Sizlere bir sürprizim var, dedi.
Sonra halalarına ve teyzelerine, onlar için aldığı mezar tapularını tek tek uzattı. Fiyatını sorduklarında, Nastya ev sahibinin misafirlerine gülümseyişiyle gülümsedi:
— Hediye… benden ve Ludmila’dan… annemin ruhuna.
