Bu çalışma, iki temel gözlemden hareketle ortaya çıkmıştır: birincisi, Zazaların dilsel, kültürel ve dinsel zenginliği; ikincisi ise, Yakın Doğu tarih yazımında özerk bir tarihsel özne olarak görece sınırlı görünürlükleri. Zazalar, modern ve çağdaş kaynaklarda sıklıkla anılmakla birlikte, genellikle idari, siyasal ya da bilimsel çerçevelerden devralınan kapsayıcı kategoriler üzerinden ele alınmakta; bu kategoriler, onların özgünlüğünü daha geniş bütünlükler içinde eritme eğilimi göstermektedir.
Bu kitap, ne bir kimlik talebi girişimi ne de geçmişi militan bir bakışla yeniden yorumlama çabasıdır. Tam tersine, tarihsel dilbilim, kaynak eleştirisi, toplumsal tarih ve din antropolojisinin yöntemsel araçlarına dayanan bir araştırma perspektifine dayanmaktadır. Amacı, Zazaların farklı tarih yazımı geleneklerinde sırasıyla nasıl kimliklendirildiği, sınıflandırıldığı, asimile edildiği, silindiği, unutulduğu ya da görünmez kılınmış olduğu koşulları en yüksek titizlikle irdelemektir.
