Zerre-i Miskal

taşların sabahını sınadım
unuttum gölgenin huzurunu
sokağın sabrıyla direndim
ağzımı bir pınara dayadım bağırdım içime
unuttum kadim istanbul’un yedi damını
sırlarını sularını namını
bağırdım suyun kaynağı sarsılana dek
bağırdım bir aslan nasıl inlerse yavrusu can verirken
baktım ki gitmişim kendimden
gitmişim de duyan yok
bu kusur benim
bu yangını ben düşürdüm içime