ADALETLE VICDAN ARASINDAKI BOŞLUKTA GEÇEN BU HIKÂYE, BIR MEZARLIKTA BAŞLAYIP INSANLARIN IÇINDE SON BULUYOR.

Bu mezarlık bir ara dünyaydı; cennetle cehennem arasında, ama daha çok cehenneme meyilli.  

Resmiyette yoktu, haritalarda görünmez, dillerde  ise hiç anılmazdı. Ama birileri bilirdi burayı;  özellikle zengin olup yanlışlıkla öldürenler,  planlayarak öldürenler ve öldürmeyi  meslek edinmiş olanlar. 

Buraya gelen bedenlerin bazıları, daha hayattayken toprağa aitti. Eksik uzuvlar, tanınmaz yüzler,  çürümüş tenler...  

Ne ölüme yakışan bir tören olurdu burada ne de hayata yakışan bir geçmiş. İsimler yoktu, sadece sayılar vardı. 

Toprak, kimin haklı kimin haksız olduğuna  bakmazdı; sadece örterdi. Ama örtülen hiçbir şey sonsuza kadar saklı kalmazdı.  Her gömülen, bir gün başka bir yerden  yeniden kabarırdı.
  
İçine atmaktan yorulan toprak,  beş isim sonra konuşacaktı.  

Bu kez gömülenler değil, gömenler kazılacaktı. 

Toprak her şeyi örter; ama hiçbir günahı unutmaz.