Hiç en yakın arkadaşın
bir baykuş oldu mu?
Onunki oldu. Adı Boli.
Boli kafasını döndürebiliyor, kanat çırpabiliyor, gökyüzünde süzülebiliyor. Ama bir gün parkta kaydıraktan inerken küçük bir kalp, büyük bir korkuyla çarpıyor:
“Ya beni unutursa?”
Ağaçların arasında kaybolan bir dost…
Kanat çırpamayan kollar…
Ötemeyen bir ses…
Ve “Acaba beni olduğum gibi seviyor mu?” sorusu…
Bu sıcacık hikâye; farklılıkların eksiklik değil, zenginlik olduğunu; arkadaşlığın kanatla değil kalple kurulduğunu fısıldıyor. Çünkü bazen yükselmek için uçmak gerekmez. Bazen sadece birlikte olmak yeter.
Boli ve minik dostunun hikâyesi, çocuklara şunu hatırlatıyor:
GERÇEK DOSTLUKTA KİMSE UNUTULMAZ. VE BİR KALP, SEVGİYLE BÜYÜR